Monkey Town is een hele grote apenkooi. Dat ik mijn meiden daar gisteren mee naar toe nam heeft echt niets met het jaarthema te maken. 😳

Maar het bleek wel een goede voorbereiding op de preek van vandaag. Want wat is er daar een saamhorigheid in het zitgedeelte! Op een of andere manier begrijpt iedereen elkaar.

De kinderen doen al ‘het werk’. Zij zijn door het dolle! En bij de kijkers heerst de rust.

En als er dan kinderen met hun noden of wensen komen, dan is daar verdraagzaamheid. Blikken van verstandshouding vliegen in de rondte. We zitten immers allemaal in hetzelfde schuitje?

Zo droomde ik even weg. Ik zag de gemeente voor me als uit hun dak gaande blije kinderen. Geestelijke apenkooi! (alle gaven worden beoefend ;-) En ik mag vanaf het podium de rust bewaren?!

Dan dringt ineens tot me door dat ik alleen in de Monkey Town zit. Cody is doorgereden om te shoppen. Er klopt iets niet in dit geestelijk plaatje!

Zou het vandaag dan toch andersom zijn? Dat ik ‘het aapje’ ben? En ‘de zaal’ bewaakt zorgvuldig de rust?

Zouden ze dan net zo verdraagzaam zijn, mijmer ik. Hoe zouden ze op mij reageren? Bijvoorbeeld als ik nog niet wil stoppen terwijl zij naar huis willen? :-)

En trouwens, als we de rollen op die manier verdelen, kan ik ook niet garanderen dat er van mijn kant geen spuug aan te pas komt. Wel geestelijk. Dus genezend natuurlijk. :-)

Anyway, da’s info voor de voorste rij. Waar Cody dan ook zit. In alle onzekerheid is dat alvast een grote geruststelling. ;-);-)

Tot morgen!