Dit weekend ben ik in Noorwegen. Slechts vijfhonderd kilometer boven Oslo, maar toch al in het ruige gebied waar de bomen langzamerhand een beetje kleiner worden.

In zo’n prachtige natuur moet natuurlijk een wandeling gemaakt worden, al is het maar een kleintje - na alle regen is de grond verzadigd met water. Kleine fonteintjes spatten op in het zonlicht bij iedere stap in het gras. Wandelend op het bospad kwamen ons twee figuurtjes in de verte tegemoet. 

Alsof het ene figuurtje rekening hield met het feit dat ik mijn ogen niet kon geloven, riep ze me alvast toe (kon ik mijn oren wel geloven, dan?): onmiskenbaar klonk daar een Hongaarse begroeting in de verlatenheid van de Noorse heuvels. 

De verklaring was simpel: ik ben in dit mooie land om een nogal internationaal georiënteerd stel uit onze gemeente te trouwen. Natúúrlijk zit tussen het scala aan nationaliteiten op het feest óók een Hongaarse. 

Ik zie Vaders veelkleurigheid in onze gemeente. Niet alleen in alle Nederlanders met hun eigenheid - meer en meer ook doordat mensen vanuit een ander land Jezus ontmoeten binnen onze muren. Ik geloof over onze gemeente, dat deze gemaakt is om aan een verscheidenheid aan volken het goede nieuws van Gods onvoorwaardelijke liefde bekend te maken. In vele talen mag klinken: de steen van de wet is weggerold van jouw leven, in Jezus ben je vrij, free, libre, slobodni, lirë, frei, szabad! 

Daarvoor hoef je vandaag niet ver op reis. Op de locaties waar vandaag een dienst is, kom je mensen tegen van alle verschillende windrichtingen. Misschien drink je vanzelfsprekender een kopje koffie met je vrienden - maar dat deed je dan vast vorige week ook al :) Mag ik je uitdagen om vandaag eens iemand op te zoeken, die je nog niet kende? 

Misschien moet je even google-translate openen om het gesprek aan te knopen, maar waarschijnlijk gaat het makkelijker dan gedacht. Om de eenvoudige reden, dat Vader Zelf deze ontmoetingen heeft gepland. Zie je Zijn glimlach, wanneer Zijn kinderen elkaar ontmoeten? 

Mooie dag!