Elke morgen staan onze dochters om de beurt aan ons bed. Net iets te vroeg volgens een enkeling. ;-) Maar elke dag gaat er door mij heen: 'Aaah....m'n schatjes'. Dat gaat eigenlijk de hele dag zo door. Als ze uit school komen, als ik uit mijn 'kantoor' de kamer binnenstap. En het liefst geef ik ze ook nog elke keer een knuffel of een kus.

Zijn het dan altijd engeltjes? Nee. Ben ik dan blind of doof? Nee, na tien minuten gezeur ben ik ook net een mens en wil ik ze soms achter het behang plakken. Maar een paar uur buiten beeld en die gevoelens zijn compleet uitgewist. Ik ben weer hun grootste fan!

Voor sommigen klinkt dit misschien zwaar overdreven, voor anderen wellicht logisch. Mij verbaast in ieder geval wat ik ervaar regelmatig zo, dat ik daar wat langer over na heb gedacht. Waarom heeft mijn hart die neiging? Ik begin langzaam te geloven dat er een kostbaar voorbeeld voor mezelf in zit. 

Ik denk dat Amber en Megan niet half doorhebben hoe gek ik op ze ben. Wat ik voor ze over heb. En soms hebben ze zelfs geen behoefte aan mijn aandacht. Dat is dan juist op momenten dat ik denk dat ze het nodig hebben. En als mijn hart al zo kan functioneren, hoeveel te meer Gods Vaderhart? 

Zou het kunnen dat ik zelf vaker liefde nodig heb dan ik nu bewust ben? En dat het veel groter is en verder gaat? Dat ik minder snel weg zou moeten lopen om mijn eigen ding te doen? En dat er momenten zijn dat ik alleen bij Zijn liefde voor mij de oplossing kan vinden, terwijl mijn gevoel iets heel anders zegt?

Ik weet het niet precies. Ik weet wel dat God heel gek op ons is. Gek op jou! En Hij wil dat je het weet. Hij wil dat je weet dat het Hem niet gaat vervelen. In tegendeel, hoe vaker je naar Hem keert, hoe meer Hij Zichzelf aan je kwijt kan. Gewoon zachtjes zeggen: Abba...Vader...

Tot morgen!