Soms zegt je kind iets waar je hart een klein beetje van breekt.

Onze Amber is zeven jaar, maar lijkt haar tijd vooruit.

Wat is nu een kind van zeven jaar? Wat verwacht je daar van? Het probleem is een beetje dat Amber al zo groot (lang) is en soms zelfs al pubertrekjes vertoont. Dan ga je soms per ongeluk wat meer verwachten dan redelijk is bij zeven jaar?

Amber is in deze fase behoorlijk vergeetachtig. Als ze iets te drinken vraagt en je vraagt ‘wat wil je?’, vergeet ze antwoord te geven. Daarna nog drie keer vragen. Dan stemverheffing. En tot slot dansend en armen zwaaiend haar aandacht proberen te trekken. Als het drankje er dan eindelijk staat, vergeet ze het uiteraard op te drinken.  :-)

Deze rituelen beginnen ’s ochtends. Vijf minuten na het moment dat ze naar school moeten verschijnt Amber bij de deur. Zonder schoenen. Terwijl Cody dan al gezorgd heeft dat ze er drie keer tegenaan is gelopen of zelfs over gestruikeld is. ;-)

Op school neemt ze soms veel teveel tijd voor het maken van toetsen. Dus vieren en tienen wisselen elkaar voortdurend af. Ze kan het namelijk prima. Maar soms vergeet ze dat het op tijd klaar moet zijn. En dan komt ze niet verder dan halverwege. Ze komt ook standaard als laatste naar buiten. Vergeten dat we naar huis gingen?!

Natuurlijk komen er dan dagen dat ze gedurende de dag te horen krijgt: Dat moet anders! Schiet eens op! Let nou eens op! Luister nou eens! Als die stapel te groot wordt, hoort ze alleen nog maar: Je moet veranderen! En wel nu! En net als elk ander mens kan ze dat niet. Leren kost op die leeftijd sowieso veel tijd én veel hulp.

Ik voel aan wanneer haar limit is bereikt. Dus gisteravond zei ik: “Zal ik er voor bidden lieverd?” “Ja, maar wil je het dan wel zachtjes doen?” “Hoezo schat?” Toen zei ze, met een beetje hopeloze blik en diepe zucht: “Ik heb het al zóóó vaak gehoord.” Knak, zei mijn hart.

Ik neem me voor dit om te draaien. Ik ga consequent voor haar bidden. Zichzelf veranderen kan ze niet. En ik ben haar pappa.

Tot morgen!