Sinds we deze week terugkeerden uit China is het mijn Annemarie nog niet gelukt terug te keren in onze tijdzone. Nu heeft zij bij de start van de zomertijd al een aantal dagen nodig om bij te komen - laat staan bij een tijdsverschil van zes uur. 

Ikzelf had ’t ook even moeilijk donderdag: van 32 graden Celsius in China stond ik ’s morgens om kwart over zes (ahem, dát is pas een gekke tijdzone!) op Schiphol in de Nederlandse wind. De hele dag lukte het mijn lijf niet de kachel voldoende op te stoken - het leek wel of mijn thermostaat een tik had gehad. 

De in-de-war-geraakte bioklok had gisteren als voordeel dat Annemarie héél vroeg op was om onze administratie te helpen doen. Dat dan weer wel. Daarentegen vond ze ’s middags om vier uur ook dat ze naar bed moest. Mijn ingebouwde thermostaat liet zich uiteindelijk met een warme trui om de tuin leiden. 

Ik ben blij dat dit soort verschijnselen altijd tijdelijk van aard zijn. Het zijn wel mooie voorbeelden van hoe ons lijf en ons gevoel gefopt kunnen worden door de omgeving waarin we leven. Het relativeert ook leuk: zo betrouwbaar is dus blijkbaar ‘wat ik voel’ :) Met een mooi woord heet wennen aan een omgeving ‘acclimatiseren’, eigenlijk dus wennen aan het klimaat. 

Vandaag is een mooie dag om te acclimatiseren. Wij zijn immers gemaakt voor een hemels klimaat, voor de eeuwigheid. De situatie op aarde (de kou, de vreemde tijdsrekening) kunnen ons soms danig van slag maken. Het helpt dan om je klokje gelijk te zetten met Vaders waarheid over jou, Zijn thermostaat de temperatuur te laten aangeven. Zijn hemelse perspectief bepaalt dan hoe jouw dagen verlopen. 

Je bent van harte welkom in een dienst vandaag om dat te laten gebeuren!