In ons huis was het gisteren een mix van huilen en lachen. Lachen omdat onze grote dochter geslaagd is voor haar middelbare school. Met geen enkele onvoldoende nog wel… ik vond dat een mooi voorbeeld van goed kunnen rekenen :) Hoewel, lachen… toen ik het nieuws hoorde, moest ik ook even huilen. Ik begreep later van Annemarie dat ook zij het niet helemaal droog hield.

Een ander huilen was te horen bij ons kleine meisje aan wie de festiviteiten volledig voorbij gingen. Ze heeft een beetje last van verkoudheid en kan al heel goed hoesten - dat is dan wel weer knap. Toch vindt ze er niets aan. Na een flinke rochel (wat komt er een geluid uit zo’n kleintje!) produceert ze dan een schor huiltje. Heel meelijwekkend, dus we grossieren in extra knuffels. 

Nu is het huilen van een baby’tje maar een heel klein ding. Het klinkt niet zo hard als het opgelucht juichen van een puber - het overstemt nauwelijks het drukke praten van de grote mensen. Toch gebruikt God, zo bedacht ik, het huilen van een klein kindje om Zijn volk te redden. Lees maar mee, het bijzondere verhaal van de geboorte van Mozes in Exodus 2. 

Mozes mocht van de Farao niet in leven blijven, alle Hebreeuwse jongetjes moesten immers gedood worden. Mozes’ moeder vertrouwde op de Heer en legde haar zoon in een mandje dat nota bene door de dochter van Farao in de Nijl gevonden werd bij haar dagelijkse zwempartij. De prinses laat het mandje openen en… het jongetje huilde (Exodus 2:6). Het huilen van een klein baby’tje wekt haar medelijden, we lezen: vol medelijden zei ze: 'Dat moet een Hebreeuws kind zijn.’. Zich realiserend dus, dat dit kindje er eigenlijk niet mag zijn, laat ze toch haar hart spreken en zorgt voor het jongetje, neemt hem later zelfs op in haar paleis. De redding van het volk - in gang gezet met het huilen van een baby! 

Bij God kunnen grote dingen klein blijken. Kleine dingen ineens heel groot. Hij staat klaar om vandaag - misschien met iets voor het oog onbelangrijks - in jouw leven Zijn redding zichtbaar te maken! 

Mooie dag!