Na mijn Everyday van gisteren, waarin ik mediteerde op een kinderfeestje, moet Annemarie gedacht hebben: zo, nu een tandje erbij. Vandaag vond ik bij thuiskomst zomaar drie dreutels die ons huis onveilig maakten. 

De één meldde vrolijk dat hij alles op het toilet onder controle had, maar wel graag even extra toiletpapier aangevoerd wenste te krijgen. De ander moest nodig naar balletles en nummer drie zat gebiologeerd naar ons konijn te staren. Deze derde, een lief mannetje van al ruim anderhalf mag zelfs blijven logeren. Mijn lief moet iets hebben van ‘kan ie er mooi aan wennen’… 

Ik vind ’t niets erg, lees met genoegen Nijntje voor en draai de hand niet om voor een volle luier.
's Avonds tijdens het eten was ’t beregezellig. Na een vol bord fried rice verorberd te hebben (jawel, om hem klaar te maken voor de missies Azië!), besloot meneer bord twee om te keren. Dat wil zeggen: met de nasi er nog in… 

Op die momenten leer ik geduld van Annemarie, die onmiddellijk een alternatief in de aanbieding heeft. “Kijk, neem maar een slokje water…” Briljant! Ik zie alleen maar rijstkorrels door de kamer rollen! Zij zorgt voor de nodige afleiding en pakt vervolgens de kans de schade op te ruimen. 

Wij ‘grote mensen’ vinden het soms lastig te ontvangen, wanneer we ons leven weer eens op de kop gezet hebben. Wordt de rotzooi voor ons opgeruimd? Worden we liefdevol een handiger richting in geleid? Het maakt ons zelfs opstandig - spreek voor jezelf, pastor - OK, mij dan :) 

Jezus zegt dat we mogen worden als kinderen om het koninkrijk van God te ontvangen (Marcus 10:14-15). Ik begin vandaag: Zijn liefdevolle zorg aanvaarden, Hem laten doen wat ik (nog) niet kan, in Zijn armen ploffen als ik uitgespeeld ben.

’t Wordt een mooie dag!