imageOmdat ik zes dagen ‘buiten beeld’ ben, wil ik wat meenemen voor de meiden. Ik zit vlakbij Zurich. Dus shoppen geen probleem! Tenminste…totdat je in de winkel staat.

Eenmaal in de speelgoedwinkel slaat een gevoel van hulpeloosheid toe. Amber en Megan hebben een totaal verschillende smaak. Ik kom dus niet weg met 2 x hetzelfde.

Mijn vaderhartje wil laten zien dat ik ze écht heb gemist. Toch gaan veel kadootjes vaak na vijf minuten al op de grote hoop. Tot overmaat van ramp wil mijn oude mens dat het óók nog betaalbaar is!

Heer, help!

Zoek zoek.

Heer……? Stilte.

HEEEER!!!

De winkel komt op me af. Als een persoon die het me zo moeilijk mogelijk wil maken. Waarom zijn alle knuffels hier met speen!? Flip, ik sta in de baby-afdeling. Grrr. Maar…na een hevige veldslag sta ik buiten. Zielsgelukkig dat ik twee pakjes heb.

Dan komt het besef…nu Cody nog.

Het woord hulpeloos dekt niet langer de lading. De hele stad verandert voor mijn ogen in ‘de speelgoedwinkel’. Ik heb het gevoel dat zij (de stad) voornemens is mij het niet moeilijk, maar onmogelijk te maken. En mijn echtgenoten-hart wil perse iets wat zij (Cody) écht leuk zal vinden. In het besef dat ik niet altijd weg kan komen met het gebaar. ‘Je hebt aan me gedacht’ heeft immers een houdbaarheidsdatum. Toch dames? ;-)

Ploeterend en worstelend speuren angstige ogen de talloze etalages af. Wanneer ik alle tijd heb weet ik al nauwelijks wat ik voor mijn vrouw moet kopen. Maar nu, onder druk, vergeet ik spontaan voorkeur, maat, kleur en rondingen.

Dodelijk vermoeid sleep ik mij als hijgend hert de winkel uit waar ik ben ‘geslaagd’. Geslaagd?! Hoe kan dit nu liefde zijn!? Dit is líjden! Ik begrijp weer iets meer van wat Jezus voor ons over had. Lijden om liefde te tonen. ;-)

Cody is trouwens erg nieuwsgierig aangelegd als het gaat om kadootjes. En zij leest dit vanochtend. Maar zij weet vanavond pas wat het is.

Aaaaahhh, hoor ik enkele ‘soortgenoten’ nu denken.

Mijn excuus? Delen in het lijden?!? ;-)))))))

Tot morgen!