Jezus zei: Kom naar Mij als je vermoeid en belast bent.

Moe zijn is niet erg. Dat is met een goeie nacht slaap op te lossen. Maar Jezus had het hier over gebukt gaan onder teveel werk. Een belasting die je niet aan kunt.

Waar ik nooit zoveel mee kon, was de oplossing die Hij gaf: Zijn juk. Ik weet dat zoiets bij ossen gebruikt wordt. Daardoor was mijn idee erbij te plastisch. Ik zag mezelf met iets op mijn schouders.

Nu had ik zaterdag bediend en was ik blij dat ik een dag later niet weer hoefde te spreken. Dat voelde ontspannen en licht.

Mijn conclusie: in het verleden liep ik (onbewust) al weer met ‘het volgende’.

Grappig dat dit nu zo duidelijk is. Als er iets op me afkomt wat ik niet zelf kan kiezen, voelt het alsof er gewicht op m’n hart wordt gelegd. Niet prettig en onvermijdelijk. Zoals een aanhanger over de kogel van een trekhaak wordt geschoven en daarna vastklikt. Ik sleep het gewicht mee. Dat is een verkeerd juk!

De oplossing is niet dat ik alles ‘wat moet’ voortaan vermijd. Ik mocht Zijn juk op me nemen, dan zou elke last licht zijn. De Bijbel zegt dat alle werken zijn voorbereid. Er is niets wat ik zelf hoef te dragen. Wist ik al. Ik leer alleen beter herkennen wanneer dat stiekem toch gebeurt.

Bij mij waren het soms tien of twinig aanhangertjes tegelijk, waarbij ik niet door had welke precies op mijn hart drukte. Ik ga beter opletten. Wat er ook op me afkomt, het gewicht ervan moet op Jezus in mij terecht komen. Zijn dringende wens na ‘Kom naar mij’ is:

Neem Mijn juk op u, en leer van Mij…

Tot morgen!