1.jpg

Tijdens de zomerstop lees je tot 16 augustus een selectie van eerder verschenen Everydays.

'Sorry schatje, steek je vinger maar even in de koude pap.' Een lach breekt door op Megans gezicht: 'Nee joh pappie, dat is raar...'.

Ik schoof met mijn stoel naar achteren en om een of andere reden had Megan haar pinkje daar op de grond! Waarna de stalen buis met mijn gewicht het lieve kleine vingertje net niet plette.

Het heeft geen zin uit te leggen dat ik niet de 'dader' ben, want dat ben ik in haar hoofd wel. Dat haar pink daar niet hoort, begrijpt ze niet. Dus zeg ik 'sorry' en probeer ik het goed te maken. Een bakje Griekse yoghurt met honing biedt uitkomst. Ze lacht weer! En ik ben weer in genade geaccepteerd.

Sommige volwassenen zie ik wat minder 'vergevingsgezind'. Degenen 'die hun wat hebben aangedaan' hoeven niet op genade te rekenen. Het is eerder redelijk en begrijpelijk dat diegene daar niet op hoeven te rekenen en er mag afstand ontstaan. Dat is een vorm van scheiding zoals oordeel scheiding brengt.

Ik heb het maar niet over de vraag of ze wellicht zelf een aandeel hebben in hun opgelopen pijn, want het zijn natuurlijk wel Gods lieverds! Schatjes! 

Toch kun je de genade die jij een ander niet schenkt (gunt) zelf onmogelijk ontvangen. Hoe meer je ruimhartig genade doorgeeft, hoe meer je voor jezelf van de Heer 'neemt'. Weiger jij te geven, dan weiger je te ontvangen.

Dan komt het er ook niet vanzelf. Genade is geen kruipolie, tenzij het dat mag zijn. En Griekse yoghurt werkt alleen bij kinderen?! ;-)

Tot morgen!