Bedankt voor alle positieve reacties, na de Everyday van gisteren! Sommigen verwonderen zich dat ik weer zo open praat over ‘wat er niet goed gaat’. Dat fenomeen blijft mij intrigeren. Er valt niets te schamen! (schamen = verbergen)

Denk even mee. Voordat ik wat ging doen wist ik me rechtvaardig. Dat is het startpunt. Ik ben goedgekeurd. Dáárom ‘durfde’ ik iets te gaan doen. Er zou bovendien genade beschikbaar zijn, want van tevoren stond ook al vast: Ik kan het niet (zonder genade).

Nu ging er iets mis. Het lukt mij schijnbaar langere tijd niet om voldoende genade te grijpen. Dan wordt in volle glorie zichtbaar: Marcel kan het eigenlijk niet. Dat wisten we al. Juist nú kwalificeer ik dus voor méér genade!

"Ja Marcel, maar het is niet alleen meer genade ontvangen. Jij moet zelfs stoppen." (Echo: wat zal men daar wel niet van denken?) Klopt, ik ben dit keer te moe geworden. Terug naar start! Wat was dat? Gerechtigheid = goed genoeg!

Ga verder naar start, u ontvangt 200 hemelse shekel. Boeien wat ‘men’ daar van denkt? Schamen is ‘Direct naar de gevangenis, u gaat niet langs start’. Maar dat hoeft niet in het evangelie!

Het bewegen in geloof is als de trapeze. Gaaf als het lukt. Het vangnet eronder is gerechtigheid. Daardoor durf(de) je. Als er wat mis gaat val je terug in rechtvaardigheid. Dat voel je dan ook meteen weer extra goed. Als kind in het circus zat ik te wachten totdat de acrobaten zich lieten vallen. Leuk toch, dat stuiteren?! ;-)

Wat is nou niet goed? Als je openlijk kwalificeert voor meer genade en je bewustzijn van gerechtigheid wordt sterker, dan gaat er in ieder geval voor de eer en glorie van Jezus iets goed.

Tot morgen!