Als je dorst hebt, moet je luisteren - vreemd, maar hemels, zagen we deze week. Als je moe bent, mag je rusten, lazen we gisteren. Ik had daarom een werkdag vol van rust. 

De ontmoeting met onze Italiaanse vrienden inspireerde. In de eerste plaats was hun bezoek een bevestiging van de visie die onze senior pastor Marcel al een tijd geleden uitsprak over Italië. Mooi is dat: de Heer stuurt ze gewoon naar ons toe. In de tweede plaats maakte hun passie voor het Evangelie van Genade mij super blij. 

Ze vertelden dat ze zó blij zijn met de ontvangst in de verschillende locaties. Het leukste is misschien wel dat ze in het hele land gemeenteleden (nee, niet alleen voorgangers en leiders!) ontmoeten, met wie ze allemaal dezelfde ‘click’ voelen. Of we één familie zijn :)  

Met alle afspraken, toch een dag van rust. In de auto dacht ik aan Psalm 121 en was even (met de ogen op de weg, uiteraard!) terug in Israël. Wanneer ik je vertel dat water van hoog naar laag stroomt, ben je niet heel verbaasd over mijn natuurkundig inzicht. Het was in Israël dat dit principe voor mij tot leven kwam. 

Wanneer het in het hoger gelegen Jeruzalem regent, stroomt het water in dikke rivieren door de anders zo droge beddingen naar de Dode Zee. 

Zie je het beeld? Reken maar dat de pelgrims op weg naar Jeruzalem flink doorstapten over de zware, soms gevaarlijke weg. David zegt: “Kijk, van die grote berg komt jouw hulp.” De berg van Gods nieuwe verbond. Van Hem stroomt het Levend Water jouw leven in, op alle plekken waar ’t droog was geworden. 

Op jouw reis vandaag ontvang je hulp: lees maar verder in de psalm. Hoe? Door te kijken naar Jezus, die op díe berg zei: “Het is volbracht!”