imageIk loop de keuken in en Cody komt me met angstig gezicht tegemoet. In haar handen een aangevreten doos crackers. Prachtige deuropening in de zijkant. En van binnen een prachtig holletje ‘uitgevreten’. Dus ik zeg: muizen?

Binnen één seconde zit zij met opgetrokken benen op een stoel en ik word gedwongen het keukenkastje aan diepgaande inspectie te onderwerpen. Maar ik zit een EVERYDAY te maken, dus suggereer al snel een muizenval. Jaaah, en jij gaat naar Amerika en dan zit ik hier met die beesten…

In Cody’s lieve bolletje is een onschuldig muisje veranderd in een kudde schuimbekkende muizen van het formaat poema. Mijn enigszins spottende suggestie om de reis naar Amerika af te zeggen, klinkt haar volslagen logisch in de oren.

Ik probeer nog: er zijn weinig beestjes die zó angstig voor je weglopen als je in de buurt komt. En jij adopteert die geest van muizenangst?! Maar het kost haar een uur om het van zich af te zetten. Ik verder maar even geen geestelijke aanpak gesuggereerd. Ze doet het zonder mijn ‘hulp’. Cool girl!

Dan komt ze voor haar Hemels Huwelijk twintig seconden knuffel. Het is vakantie, dus de meiden staan er met hun neus bovenop. Amber trommelt wat op Cody en zegt: ‘Jij hebt zo best dikke billen mama’. Ai ai ai! Wat een eerste vakantiedag. En Marcel gaat straks ook nog eens weg!

De werking van de knuffel dreigt in het water te vallen. Dat wordt bevestigd als Cody in mijn oor fluistert: ‘honey, say something, quick, say something!’. Dat is Cody-taal voor: snel, leidt me af! In de consternatie stamel ik: eh….muizen?

Dan krijg ik het bewijs dat ze haar angst écht bij de Heer heeft gebracht, want ze schiet onbedaarlijk in de lach. Ik lach ook luidruchtig. Vooral van opluchting, want de Heer heeft me wéér gered.

Tot morgen!