Ps. Paul geniet van een korte vakantie. Deze dagen lees je een selectie uit eerder geplaatste Everyday’s.

Het kan ontmoedigend zijn als jouw leven zich in ‘een klein wereldje’ afspeelt terwijl je anderen ‘grote dingen voor de Heer’ ziet doen. Ik heb vroeger ook regelmatig gedacht: wat beteken ik nu eigenlijk?

Maar de hemel werkt zó anders. Om te beginnen doe ik God het grootste plezier door mijn gedachten aan Hem Zelf te wijden. Niet door wat voor Hem te doen. Mijn hart voor Hem te openen, dat levert het grootste feest in de hemel op. Die dingen kun je zelfs als je wereldje een gevangenis is.

Vervolgens, als je wat gaat doen, dan is het grootste wapen niet fysieke kracht of allerlei middelen, maar je tong. Als je voor een bedienaar bidt, kan jouw impact net zo groot of groter zijn, dan wat diegene doet. Bijvoorbeeld: zonder gebed kan ik niets bereiken in Noord-Ierland. Wie is nu meer of minder belangrijk? Alles wat ik vanuit de gemeente doe, doet de hele gemeente.

Wat wij beschouwen als klein of verwaarloosbaar, wordt vanuit de hemel anders gezien. Toen een weduwe twee muntjes in de offerkist gooide, werd Jezus laaiend enthousiast. Hebben wij daar romantische ideeën bij? Ach, Jezus geeft die arme weduwe wat eigenwaarde. Lief.

Dat klopt niet. Jezus kan grote middelen negeren, het kleinste nemen en dat zó vermenigvuldigen dat dáármee grote dingen tot stand komen. Mensen die met héél hun hart een ‘onzichtbaar’ klusje opknappen of met héél hun hart een klein bedragje geven, dat zijn werkelijk helden.

Prima om te verlangen dat je zichtbaar ‘meer’ kunt betekenen. Maar het begint ermee dat wat je vandaag kunt doen NIETS minder acht. Doe het simpelweg met het volle besef dat de hemel het zeer hoog acht. Weg met ontmoediging!

Tot morgen!