Everyday.jpg

Bij mijzelf merkte ik een oud patroon. Oud, omdat het niet hoort bij wat ik geloof. Patroon, omdat het er blijkbaar zo ‘in’ zat, dat het bijna onopgemerkt de kop weer kon opsteken. 

Bij ‘iets wat mis ging’ (tegenslag in welke vorm dan ook), hoorde ik plots die oude vraag weer in mijn gedachten: wat heb ik / heeft hij of zij verkeerd gedaan? Met andere woorden: wie heeft hier de schuld? 

Een oud patroon, zei ik al: zelfs in Jezus’ tijd werd de vraag gesteld. Heeft hij zelf gezondigd of zijn ouders? vroegen Jezus’ leerlingen bij het zien van een man die vanaf de geboorte blind was. Duh… zelf gezondigd? Nog in de baarmoeder?!? Maar zo vreemd is deze gedachte niet - heel aards en heel menselijk. 

Jezus maakt er korte metten mee. In Johannes 9 lees je Zijn antwoord. Dat is niet het punt zouden we, heel vrij vertaald kunnen zeggen. Het punt is, dat ik gekomen ben om recht (en alles wat daarbij hoort, dus ook genezing!) te doen en rechtvaardigheid uit te delen. 

Wanneer de eerste mensen de allergrootste blunder ooit begaan, komt ook God niet met de vraag: Wie van jullie snurkers is zo dom geweest om van die boom te knagen?!? Ook Hij lijkt te willen zeggen: dat is niet het punt! Hij zoekt de mens op, noemt deze bij naam en stelt de échte vraag: Wie heeft jou voorgelogen? (vrij naar Genesis 3:11). 

Wanneer ik op zoek ben naar het antwoord op de vraag ‘who dunnit?’, moet ik me bedenken dat deze vraag gesteld wordt op basis van 'kennis van goed en kwaad'. Een bekend risico van dat systeem: waar ik naar schuldigen zoek, wijst de boom van deze kennis rap ook naar mij. Niet echt een redenering om gelukkig van te worden… 

Wie ook in mijn leven of in dat van anderen probeert te roven: ik sta niet meer bij díe boom. Tweeduizend jaar geleden werd Jezus voor mij aan een ander hout genageld. Hij is nu mijn Levensboom. Dát is het punt. 

Mooie dag!