Gisteren waren Cody en ik 11 jaar getrouwd. De Heer heeft dat speciaal voor mij op 5 december laten vallen, zodat ik de datum niet kan vergeten! :-)

Sinterklaas heeft zich in 2003 uitgesloofd, want Cody is een heel groot geschenk. Haar moeder belde gisteren om te feliciteren en dan besef je weer wat een offer ‘Roemenië’ heeft gebracht. Ik moet er niet aan denken dat mijn meiden naar het buitenland zouden verhuizen. Oplossing: ze mogen niet trouwen. ;-)

Maar nog even over mijn vrouw. Ze heeft het absoluut niet makkelijk gehad de eerste jaren. Een heel ander land, nieuwe vrienden en…. een man. Ze kende die man niet echt dus dat werd verrassing op verrassing. De laatste jaren zitten er gelukkig ook aangename verrassingen tussen. :-)

Ik geloof dat wie zij is en wat ze ‘bij zich draagt’ niet alleen een Godsgeschenk is voor ons gezin. Ik geloof dat Cody voor de gemeente algemeen en de voorgangersvrouwen specifiek een unieke gave is. Jezus heeft in haar een stuk van Zichzelf gegeven, wat we niet kunnen missen.

Om de boodschap van genade ten volle te begrijpen en om de volle glorie van de beloften te gaan beleven, moest Cody naar Nederland komen. Dankbaar dat ze haar leven in ons investeert. 

Leuk om mensen als unieke geschenken van God te zien toch? En in het geval van Cody: lucky me! Zo’n sprankelende, levende, leuke vrouw. En dan in zo’n verpakking. :-)

De Heer heeft het wel héél makkelijk gemaakt voor mij, om in genade te blijven geloven. En humor dat ze heeft?! Want nu zou ze zeggen: Leuk voor jou, ben benieuwd wat de Heer voor mij heeft gedaan. ;-)

Tot morgen!