Everyday.jpg

Zaterdag was het een drukte van jewelste rondom het huis van pastor Paul en Annemarie. Maar liefst 18 mannen en vrouwen hadden zich verzameld om de huisraad in een grote vrachtwagen te laden. In een lange, menselijke ketting werden de dozen doorgegeven van binnen naar buiten. Met een hoop plezier, grappen en hard gelach verdwenen zo alle meubelstukken van de familie Van Laar in de verhuiswagen, klaar om verscheept te worden naar Hongarije.

Dit zou een prachtig stuk kunnen worden over de menselijke schakels in het geheel, het samenwerken en de verbinding. Maar binnen waren Paul en Annemarie zelf een beetje weemoedig. “Het is goed”, klonk het steeds, maar wel met een diepe zucht en af en toe een klein traantje. De Jong en Vrij gemeenschap om hen heen snapt dat. Toen het nieuws kwam dat ‘onze’ pastor Paul en Annemarie definitief gaan vertrekken, moesten velen even slikken. Het is zo dubbel. Iedereen gunt dit gezin zo het avontuur, de kans om de roeping te volgen en nóg meer zegen op hun leven en dat van de mensen in Oost-Europa te zien. Maar tegelijk gaan we Paul en Annemarie (en natuurlijk niet te vergeten: Anna) verschrikkelijk missen.

Zoals pastor Paul verzuchtte: “Het is niet zomaar een huis, we hebben het hier zo goed gehad.” En dat geldt net zo hard voor al die mensen die in dit huis aan de prachtige, grote, handgemaakte tafel mochten aanschuiven. Paul en Annemarie mochten met hun gezin echt een hemels instrument zijn. Altijd met Jezus centraal. Want dat was de eerste en de enige boodschap: Jezus doet het. Hij is er. Hij zorgt voor je. In hun huis was iedereen welkom: gebroken of juist niet, alleen of juist met veel, in de diepste put of in de zevende hemel. Levens veranderden in dit huis, bij dit gezin. Harten die in duizend stukjes waren gebroken, werden hier weer samengeraapt en vol liefde gelijmd.

Jezus werkt in hen door, Hij gaat mee naar Hongarije om daar door hen heen fantastische dingen te doen. En Hij is hier in Nederland, bij de achterblijvers. Uiteindelijk zijn we alleen van Hem afhankelijk. He is enough for me. Als we afscheid nemen, weten we dat we door Hem heel dicht bij elkaar blijven. Hoewel de Van Laartjes zo ver zijn, blijven we 1. Voor pastor Paul en Annemarie is het een sprong in het diepe, het onbekende. En dat is best even pittig. Wij zegenen hen vanuit deze Everyday met de woorden: The eternal God is your refuge, and his everlasting arms are under you. He drives out the enemy before you (Deut 33:27)

 De komende periode lees je hier eerder verschenen Everydays.