Wanneer je lol hebt in Albanië, is een veelgehoord gezegde "ik voel me buiten Albanië". Het wil wat zeggen, wanneer een volk 'plezier' en een 'goed gevoel' vertaalt met 'buiten het land' zijn.

Toen Annedien gisteravond tijdens de tienersamenkomst vroeg, wie wel eens de gedachte had gespeeld zijn toekomst buiten Albanië te zoeken, gingen vrijwel alle handen omhoog.

Stuk voor stuk signalen van behoorlijke schade aan een land, aan een volk. Annedien gebruikte de scherpe vergelijking die Paulus ook gebruikt: jullie zijn als ambassadeurs van een ander land. Die kwam aan: iedereen kent de pompeuze gebouwen van de buitenlandse ambassades een half uurtje rijden hiervandaan.

Binnen de ambassade gelden de wetten van het moederland. Voor een ambassade is voorziening vanuit het moederland, wat de situatie in de directe omgeving ook is. Wanneer er honger of tekort is, zal het moederland al het nodige doen om voor de ambassade (en de mensen daarin) te zorgen.

Als kerk zijn we met elkaar (als ambassadeurs van Christus) op de plek waar deze bescherming en voorziening optimaal kunnen stromen. De volheid van Jezus is er beschikbaar. Goed nieuws wanneer je deel uitmaakt van de lokale gemeente!

Extra bijzonder nu een team uit ons midden in de gemeente van Albanië werkzaam is. Hier is zichtbaar en voelbaar hoe Vader de kerk mobiliseert door mensen (Zijn ambassadeurs, immers) toe te voegen aan de gemeente op een andere plek.

Een ambassadeur mag - op basis van zijn status - grote plannen en dromen hebben. De voorziening is daar immers voor beschikbaar. Daarom eindigden we de avond met het opschrijven van onze dromen. Ik was diep onder de indruk: deze tieners ZIJN Jezus' droom voor Albanië - geen van hun dromen is daarom te groot!

Waarvan droom jij, wanneer je vandaag je ogen sluit en de zon je gezicht laat verwarmen?

Tot morgen!