Pastor Paul gaat bijna naar Israël, dus pak ik de Everyday weer op. Ik vind dat hij het puik heeft gedaan, daarom: klasse vriend, bedankt! 

Het is niet echt de Nederlandse cultuur om leiders openlijk te prijzen. Of we vinden het neerbuigend (goed gedaan zeg je toch alleen tegen een kind?) of we zijn bang dat iemand naast zijn schoenen gaat lopen of denkt dat het niet beter kan.

Gelukkig hebben wij een hemelse cultuur. Daarom wil ik je sterk aanmoedigen om gul te zijn met bemoediging en aanmoediging van je pastors en leiders. Twee redenen.

1)

Dit werkt als brandstof voor mensen die voorop gaan (leiding geven). Pastor Prince zei in 2005 tegen de mensen die dicht om mij heen staan: Marcel vliegt voorop, hij breekt de wind. Wees daarom als de ganzen, vlieg vlak achter hem en roep 'GAK GAK GAK'.

En soms wissel je zelfs even van koppositie.

In dat gegak zit ook dankbaarheid. Dat vinden wij soms ook moeilijk. Als we nog niet zo goed zien waar we dankbaar voor moeten zijn. Of we moeten hard meevliegen en je krijgt zelf ook vliegen in je ogen. Het duurt soms even voordat je in warmer streken bent. (sjonge, Paul vliegt even voorop en zit meteen in het beloofde land!?!? ;-)

Volwassenheid is ‘dankbaar zijn ondanks’. Iemand geeft toch maar zijn/haar tijd. Natuurlijk gaat dat over mensen die door God geroepen zijn voor waar ze in functioneren. Je gaat een dictator niet bedanken voor de tijd die hij erin stopt.

2)

Een kind kan niet erven. Een volwassene wel. Daarom is uitgesproken waardering en bemoediging ook in je eigen voordeel! Je gedraagt je ‘erfenis waardig’. Zegen stroomt je eigen leven binnen. Het lijkt dus wat te kosten, maar de Heer vraagt alleen dingen in ons voordeel.

Tot morgen!