Als tandwieltjes niet lekker in elkaar lopen, zijn ze meestal beschadigd of komt er rotzooi tussen. Dan begint een ‘raderwerk’ stroef te lopen. Het raakt gefrustreerd.

Frustratie ontstaat dus als dingen niet soepel lopen. Kan zijn in huwelijk (relatie), opvoeding, op je werk, etc. Het is om te beginnen goed als frustratie eruit komt. Niet wegstoppen, niet negeren, want dan kan er geen oplossing komen.

Of frustratie goed uitwerkt, ligt vervolgens aan hoe de betrokkenen ermee omgaan. Mag er gezegd worden dat het mogelijk aan jezelf ligt (beschadiging)? Mag eventueel blijken dat je zelf af en toe wat woorden (zand) morst, die het proces niet ten goede komen? Of als het totaal niet aan jou ligt, ga je geduld (genade) hebben met de ander en meer bidden dan praten? Of ga je (non)verbaal ongenoegen communiceren?

In de kerk ontstaat gek genoeg soms frustratie als er hemelse visie is. Want als je weet waar het naartoe mag en dit gebeurt niet, dan levert dát frustratie op.

Of je bent als leider al aan het bewegen, zonder dat de anderen de visie zien, waardoor het een stroef proces wordt. Ook dan is weer bepalend, hoe de betrokkenen er mee om gaan. Negen van de tien keer is er vooral meer olie nodig. Meer gebed. Meer ruimte voor de Geest. Meer geloof. En de visie communiceren.

Toch is het meest belangrijk dat de visionair niet mensen de schuld geeft van frustratie. ‘Ze willen niet’ is de meest makkelijke aanklacht. Als het al zo zou zijn, is een overvloed aan genade nog steeds de enige oplossing. Heb ik ontdekt. ;-)))

En….van de andere kant bekeken…. kunnen we blij zijn met mensen die gefrustreerd zijn omdat ze weten dat de Heer meer heeft, dat er meer kan en dat we tot meer geroepen zijn.

Tot morgen!