In veel Oost-Europese landen krijgen kinderen bij de geboorte peetouders. Dat heeft dan niet te maken met een specifieke religie: het loopt door alle (on)kerkelijke stromingen heen. 

Los van alle bij- of ongelovige redenen om peetouders te hebben, is er natuurlijk niets mis met extra mensen die over het jonge leven zegenende woorden spreken. Bij de geboorte van onze Anna hadden wij niet direct gekozen voor peetouders (sorry als je een telefoontje verwacht had…), maar deze week kregen we een aanmelding. 

Nu is dat volkomen tegen de regels. Voor peetouder word je gevraagd - en meld je je niet aan. Dat is een beetje als solliciteren voor de baan van koningin van Nederland. Deze goede vriend van ons kent Gods genade en onvoorwaardelijke liefde. Geen enkele reden dus om oordeel te vrezen, moet hij gedacht hebben. Hij wilde wel peetvader worden - en wij vonden het goed. We waren eerlijk gezegd wel vertederd. De kracht van vrijmoedigheid, bedacht ik, kan volop stromen wanneer je jezelf rechtvaardig weet - maar daar ging deze Everyday niet over :)

Alsof kleine Anna het door had, vulde een lieve glimlach haar gezichtje, terwijl ze naar haar kersverse peetpapa keek. Kon hij nog meer verkocht-zijn dan hij blijkbaar al was??? Ze deed haar best. 

Terwijl het kleine meisje in haar wagentje lag te glimmen en de kersverse reservepapa smeltend toekeek, bedacht ik hoe ingewikkeld wij dingen soms maken. Niets nieuws: dat probleem hadden Jezus’ leerlingen al. Terwijl ze toch opwandelden met Love-in-person, vroegen ze zich ruziënd af wie de belangrijkste voor Hem zou zijn. 

Niet voor niets neemt Jezus juist het geloof van een kind als voorbeeld. Een kind maakt zich niet druk over of het wel belangrijk genoeg is. Ons kind lag gewoon in haar mandje te kraaien en keek blij naar haar grote vriend. 

Wanneer ik me vandaag afvraag of ik wel belangrijk genoeg gevonden word, is het tijd om Vader in de ogen te kijken. Als ik Zijn glimlach zie, verschijnt als vanzelf een glimlach op mijn gezicht. Einde discussie! 

Mooie dag!