Dit weekend verscheen in Volkskrant Magazine een reportage over vrouwen in de gevangenis. Aan de kant van de deur waar géén sleutel zit, voor alle duidelijkheid. Het leven is er hard en eentonig, schrijft de verslaggeefster, die het verhaal van een aantal vrouwen vertelt. 

De citaten zijn hartverscheurend: Kim (29) zit vast in een inrichting voor stelselmatige daders en daar hoort ze ook, vindt zij. Over dezelfde Kim: ze groeide op in een sfeer van onverschilligheid. Joan is nu in Nederland, maar verbleef eerst maandenlang in een buitenlandse gevangenis: wreedheden, intimidaties, verkrachtingen, het gebeurde er allemaal. 

Maaike vertelt over haar dertigjarige verslaving aan harddrugs. Dromen? Ik word waarschijnlijk niet oud, zegt ze berustend. Haar leven? Ik dacht altijd: mij lukt toch niks. 

Volgende week gaat opnieuw een team van onze gemeente onder leiding van Marloes Flierman naar één van de vrouwengevangenissen die Nederland rijk is. Met de leiding en de pastores van de gevangenis is inmiddels goed contact, we zijn opnieuw hartelijk welkom om op zondagmiddag een event te organiseren. Zangers en muzikanten gaan mee en Marloes zal uit te Bijbel laten zien hoeveel Vader van deze kostbare meiden houdt. 

Ieder individueel verhaal van deze dames, raakt. Het liefst zou je ze misschien één voor één willen helpen om hun leven weer op de rit te krijgen. Voor dit bezoek aan de bajes hebben we echter één verlangen: dat deze meiden Jezus gaan zien. Onze pogingen te ‘helpen’, gaan, net als die van henzelf en vele andere hulpverleners, hopeloos stranden. 

Jezus kwam niet om mensen met een issue-tje te ‘helpen’, op te lappen. Hij kwam om leven te brengen waar dood heerste. Vandaag of volgende week; jouw ‘keurige’ leven of een verwoest leven in een gevangenis: Hij de Enige die blijvende verandering voor ons én voor deze vrouwen bewerkt! 

Bid je mee voor Marloes en haar team terwijl zij zich deze week voorbereiden op hun bezoek?