Everyday.jpg

Goede vrienden hebben besloten naar één van de Kerstdiensten te komen. Ze vinden het wel een beetje spannend: zo vaak komen ze niet in een kerk… Nu is dat geen criterium om héél welkom te zijn. 

Toch kan ik me hun gevoel wel voorstellen. Ze zijn eerlijk genoeg om aan te geven, dat dit vooral hun vrees is: wat als het mij meer raakt, dan ik had gedacht - en wat als iedereen kan zien dat ik geraakt ben? 

In Johannes 5 lees je het verhaal van de man die al achtendertig jaar bij het water van Bethesda lag te wachten, met een menigte anderen: ziek, blind, verlamd, verschrompeld. Ze wisten: als we het water zien bewegen, moeten we snel zijn: wie als eerste in het water is, wordt gezond. 

Een niet zo heel kansrijk geheel: ze moesten het water zien bewegen. Zo, de blinden zijn alvast ‘af’. Dan snel naar het water. Beetje jammer als je verlamd bent of je been is verschrompeld. Een systeem waarin overduidelijk imperfecte mensen hun eigen vermogen om zich te redden, moesten bewijzen. Totdat… we lezen dat Jezus deze man zag en wist dat hij al jaren in deze conditie daar lag te wachten. De Heer stelt hem de one-million-dollar-question: 'Wilt u gezond worden?’ 

De zieke man legt nog even uit hoe ‘het systeem’ werkt: ja, kijk, ik wil wel in het water als het beweegt, maar ziet U, ik ben elke keer te laat… Valt het je ook op, dat dit niet de vraag was? Jezus laat er geen gras over groeien en spreekt de bekende woorden: 'Sta op, pak uw mat op en loop.’ 

Misschien heb jij ook de vraag ‘wat heb je nodig?’ wel beantwoord vanuit jouw beeld van hoe het systeem zou moeten werken: ik zou meer stille tijd willen hebben, ja, ik zou vaker naar de kerk moeten gaan, inderdaad, ik zou wat meer naar God moeten luisteren. Mag Jezus deze kerst tegen jou en zoveel anderen zeggen: ‘Dat was niet de vraag! Ik ben gekomen om jou leven te geven in alle overvloed!’ (zie Johannes 10:10)

Mooie dag!