‘Papa, nog niet aan zetten hoor!’Als Megan naar bed gaat zit daar een ritueeltje aan vast. Als het gaat zoals zij het voor zich ziet, is ze het gelukkigste kind op aarde en gaat ze heerlijk slapen.

Zo mag ik haar cd-speler met onze Jong en Vrij ‘Heppie Hart’ kids-cd pas aanzetten, als zij plat ligt met de deken tot aan haar neus. Dan klinkt er: ‘Ja pappie!’ 

Zo heeft ze nog een paar van die dingen: ‘Niet kijken, nog niet kijken….nu kijken!’ Of: ‘Nog niet uit bed, even wachten tot ik het zeg….ja, kom maar!’ En als we mee spelen, dan is ze toch enthousiast.

In het oude systeem zou je waarschijnlijk ‘die snotneus snel manieren leren’. Wie denkt ze wel dat ze is om papa of mama te commanderen?

Maar bij Megan is het een spel. Ik zie dat ze het super grappig vindt om te kunnen heersen. En dat wil ik haar vooral niet afleren, want daar zijn we toe bedoeld:

Romeinen 5:17 …veel meer zullen zij, die de overvloed van genade en van de gave der gerechtigheid ontvangen, leven en als koningen heersen.

Moet je voorstellen dat elke oefening van een kind hierin wordt doodgedrukt. Gauw afleren, zulke fratsen! Snel normaal doen.

Dat is niet handig als ze later als volwassen gelovige toch moet heersen!

Natuurlijk bestaat ook de brutale of luiheids-variant. Gaan we niet intrappen in huize Gaasenbeek. En met Meggie speel ik alleen mee als dat ook uitkomt. Ik geloof sterk in opvoeden. Maar dus ook in kwispelruimte om sommige geestelijke patronen te oefenen,

Nu nog ‘alstublieft’ erbij zeggen. Maar dan liever met respect en niet als toverwoord.

Als-t-u-blieft? Ik: ‘Blief? Blief blief?’ In Megans oren doe ik de cavia na. ;-)

Tot morgen!

In verband met de vakantie van pastor Marcel plaatsen we deze week elke dag een al eerder verschenen Everyday.