Mijn vrouw heeft weer een slimme actie ondernomen. Ze heeft een luchtje voor me gekocht. Waar ze zelf helemaal weg van is.

Zij houdt van knuffelen. Maar ik heb nog momenten –vooral als ik druk ben- dat ik een knuffel als verplicht nummertje ervaar. I endure. Ik merk dat bij mezelf met name als ik tijdens de knuffel hoop dat haar batterij snel oplaadt, ‘zodat ze er weer tegen kan’. :-)

Maar Cody wil helemaal geen volle batterij! Zij wil juist liever vaker knuffelen.

Sinds het nieuwe luchtje komt ze óók een aantal keren per dag even ruiken. Vandaag voelde ik echter nattigheid, want nu kwam ze terwijl ik het luchtje niet opgespoten had. ‘Oh, wat lekker toch’. Jaja?!

Een ander punt waar we soms verschillende voorkeur hebben is ’s avonds tegelijk naar bed gaan. Vooral nu het koud is, is het natuurlijk gezellig om tegelijk te gaan. Jaja?! Gezellig? Je bedoelt natuurlijk dat ik mooi als kachel kan fungeren? ;-)

Anyway, het zwangerschapskussen heeft ons bed nooit meer verlaten, want dat is tenminste nog iets? Toen ik echter voorstelde om daar ook dat nieuwe luchtje op te spuiten, werd dat niet gewaardeerd. Mijn uitleg van het placebo-effect maakte dingen alleen erger. :-O

Jullie snappen het: ik word netjes opgevoed met drie vrouwen om mij heen. Ondertussen zoek ik nog even door hoe dit allemaal ook winst is voor mij. Want daar zit vooralsnog een luchtje aan wat ik waarschijnlijk zelf heb betaald. Mijn vrouw is knap én slim. Lord have mercy!

Ik snap door dit verhaal wel waarom wij de geur van Christus om ons heen hebben. De Vader lijkt vermoedelijk meer op Cody dan op mij. Liefst hele dagen dichtbij… en accepteert geen placebo… :-)

Tot morgen!