Gisteren weer eens buiten de deur gepreekt, voor het eerst in de buurt van Arnhem. Zo heerlijk om de basis van de basis weer te preken.

“Zijn liefde voor hen zou tot het uiterste gaan” (Johannes 13:1). Denk daar eens even over na. Het uiterste…. Wat betekent het als God besluit tot het uiterste te gaan. Hoe goed gered zul je dan eindigen?

Na afloop mijmer ik meestal nog wat na. Wat dit keer bleef rondzingen in mijn gedachten: Hoe kan het dat onze super redding soms zo snel verdrongen wordt door allerlei andere ‘informatie’? Komt dat wellicht omdat het nog niet diep genoeg is geland?

Ik wil in ieder geval weer opnieuw verwonderd zijn over mijn redder Jezus. En dankbaar zijn! Halleluja!

In de Hebreeën brief staat dat ons bewustzijn schoongewassen wordt door het bloed van Jezus. Dat betekent dat onder alle omstandigheden, ik me voortdurend bewust ben van het volbrachte reddingswerk van Jezus voor mij.

Ik beschrijf even een haalbare utopie :-)

Als er iets ‘verkeerd’ gaat, denk je dus meteen: Wauw! Dus hier is Jezus voor tot het uiterste gegaan!? Je bent je dus meer bewust van Gods liefde die oplossing bracht en brengt, dan van jezelf of je probleem.

Met brede glimlach bedenk ik dat het mij wellicht nog wat tijd kost voordat het altijd zo functioneert in mijn ziel. Maar ik zie het wel zitten!

Voor nu ben ik ook blij dat ik het hele weekend prima kon functioneren. Mede met dank aan Ernst.

Tot morgen!