In eerdere Everydays vertelde ik je al over onze tijd in Albanië. Heb je de samenvatting gemist die ons video-team maakte, dan kun je die hier terugkijken: https://vimeo.com/177517002 

In de samenwerking met de lokale voorgangers gebeurde een aantal mooie dingen. ‘Rust’ was daarin wel een kernwoord - terwijl ons team toch lange dagen maakte en zich inzette voor de kids en tieners. 

Op een dag kwam Nadia bij me, toch wat verschrikt. Wat was er gebeurd? Na een lange dag waarin Nadia verschillende activiteiten had geleid en voorbereid, had pastor Alecia van de Albanese gemeente haar gevraagd nog iets te doen. Volkomen uit haar hart had Nadia geantwoord: “Nou, eigenlijk ben ik reuze moe, pastor, ik denk niet dat ik dat nog zie zitten.” 

Deze zin was, tot haar niet geringe schrik, zomaar uit haar mond gerold, maar de voorganger had er genoegen mee genomen. Snel informeerde Nadia even bij mij of dit wel oké was… Ik zag het probleem niet. 

De ultieme geruststelling kwam van pastor Alecia zelf, die mij even daarna opzocht. Ze moest me écht even iets moois vertellen: “of ik wist wat die Nadia tegen haar gezegd had…?” :) 

Uiteraard moest ik een beetje glimlachen toen ik het verhaal van de andere kant hoorde. Pastor Alecia kon haar enthousiasme niet verbergen: “Wat gaaf, dat iemand die in de bediening staat, zich gewoon vrij voelt om ‘nee’ te zeggen!”

Jezus spoort ons aan om voor alles in Zijn rust te zijn (Mat. 11:28), ons zelfs in te spannen om Zijn rust binnen te gaan (Hebr. 4:11). Fysieke rust, ‘even niet’ doen wat je altijd doet, kan daarbij passen. 

Wanneer jij in rust bent, vult Hij aan wat nodig is. Zo wordt ‘even niet’ juist ‘even ontvangen’ uit Zijn overvloed. 

Mooie dag!