Gisteravond bracht ik tijd door met mijn vriend Attila. We ontmoetten elkaar toen we allebei 17 jaar oud waren. Attila was zó onder de indruk van de Nederlanders die hij ontmoette, dat hij besloot Nederlands te leren. Ik leerde Hongaars - en onze vriendschap was geboren.

Waar de Word of Faith beweging aan Nederland grotendeels voorbij ging, landde deze stevig in Hongarije. Aan het einde van mijn straatje was in de tachtiger jaren een sporthal waar een nieuwe geloof-gemeente bijeenkwam. Attila en ik checkten 'm samen uit.

Vorig jaar is er weer een nieuwe gemeente gestart in Hongarije. Attila, nu jurist, ondersteunt nu de leiders van de genade-gemeente met advies over de inrichting van de rechtspersoon.

Kostbaar, om elkaar zo goed te kennen en een geschiedenis én een toekomst te delen. Daar hebben we 't dan ook over wanneer we elkaar zien.

Onze Vader heeft de tijd gemaakt. Hij heeft bedacht hoe zoiets ingewikkelds als 'eeuwigheid' voor ons een beetje begrijpelijk zou zijn. We snappen er nog niet veel van: op z'n best denken we dat eeuwig 'voor altijd' is. Tsja, dat klinkt - als je een beetje ongedurig bent zoals ik - al snel saai...

Saai... Dan hebben we Hem niet goed begrepen. Hij heeft een universum bedacht dat zich tot op de dag van vandaag uitbreidt (echt waar, en wetenschappers snappen er niks van!). Hij heeft voor iedereen die de eeuwigheid met Hem doorbrengt méér dan genoeg plek om te genieten, voldoening, vervulling te beleven. 

Op deze aarde kunnen we ons soms maar weinig voorstellen bij het voor-altijd-in-Vaders-aanwezigheid-zijn. Vandaag beleven we weer een voorproefje: samen met broers en zussen in Zijn nabijheid, waar alles beschikbaar is. Zó heeft Hij dat bedacht.

Ga je alvast genieten? 't Duurt voor aaaaltijd :)