imageVerdraag elkaar en vergeef elkaar….zoals de Heer u….[Colossenzen 3:13]  

Afgelopen zondag, Jong en Vrij Sliedrecht. Marloes zegt vanaf het podium: ‘God houdt gewoon van ons. Ook als we fouten maken. Het is net als met je eigen kinderen. Ook al hebben ze soms iets heeeel onhandigs gedaan. Het blijven je schatjes.’

Ik buig naar Karsten en fluister enigszins ondeugend in zijn oor: ‘Dat hebben wij niet zo met onze partners he?’ Hij denkt even na. Dan ontstaat er een enorme grijns.

Herkennen we niet allemaal hoe geïrriteerd en ongeduldig je kan reageren als je partner (weer) dingen vergeet of (weer) iets stoms doet? En dat het ‘weer’ langzaam voor stapelwolken kan zorgen.

Later herinnerde de Heer me aan het onderonsje met de grote grijns. Ik dacht aan de uitspraak over kinderen. Kinderen zijn je vlees en bloed. Daarom is het bij hen wellicht makkelijker vergeven en vergeten? Of misschien zit het bij jou juist andersom. Je partner komt juist overal mee weg, maar die kinderen…

Onze partners en kinderen zijn Vaders eigen vlees en bloed. Jij en ik zijn Vaders eigen vlees en bloed. Net zoals vele anderen waar wij mee te maken hebben. En Hij houdt onze zwakheden niet tegen ons. Integendeel.

Toen dacht ik aan mijn vrouw Cody. Papa’s geliefde dochter. En aan dat soms opborrelende gevoel van irritatie. Dat gevoel wat mag sterven. Geef me meer geduld Heer. Meer genade. Een overvloed. Ik wil juist elke keer voelen dat zij een schatje is. Want dat is ze!

En sterker nog: ik wil juist helpen als er iets onhandigs gebeurt. Ook al zijn we dan wellicht eerst nog aan het discussiëren over wat eigenlijk ‘onhandig’ is. Tsja…want soms is ‘stom’ slechts wat Marcel stom vindt.

By the way, dit mogen jullie niet allemaal tegen haar vertellen. Ik zit niet voor niets niet op social media enzo…

Tot morgen!