Ik ben in Budapest deze dagen. Wie mij een beetje kent, weet dat dit mijn lievelingsstad is. Een slordige 24 graden en een enthousiast voorjaarszonnetje dragen bij aan de feestvreugde. 

Gisteravond had ik een ontmoeting met christelijke leiders die de boodschap van genade hebben omarmd. Het is natuurlijk om blij van te worden, wanneer mensen vertellen over de grote verandering in hun leven die is gekomen met het herstel van hun identiteit door het volbrachte werk van Jezus. 

Toch zat er aan deze ontmoeting een rafelig randje. Wat was namelijk het geval? Nog maar zo kort nadat genade op een aantal plaatsen is doorgedrongen, rollebollen leiders ruziënd met elkaar over straat. Waarmee de onenigheid precies te maken heeft, is eigenlijk niet zo interessant. Bottomline is, dat de tegenstander met de handen op de rug grijnzend kan afwachten, hoe de leiders elkaar te pakken nemen.

Onze vriend pastor Sziszi staat buiten deze discussie, maar was samen met mij uitgenodigd deze bijeenkomst mee te maken. Nu ben ik een onverbeterlijk optimist, dus toen de gemoederen hoog opliepen en iemand zich tot mij wendde met de vraag “wat nu?” bleef ik vol vertrouwen glimlachen. 

“Wat leren jullie snel!” was mijn primaire reactie. Waar we in Nederland wel een aantal jaren genade-onderwijs nodig hadden om een liefdevolle vermaning van Paulus uit Filippenzen 2 aan te kunnen, wordt hier volop geleerd. 

Het eren van een bediening die God aan een mens toevertrouwt, het belang van de lokale gemeente, het ‘uitnemender achten’ van de ander boven jezelf: drie jaar geleden besloot pastor Prince zelfs ons zijn tweede man te sturen om dit uit te leggen!

Ik ben dankbaar voor alle ‘meters’ die we hebben gemaakt en kijk tegelijkertijd met spanning uit naar de volgende rondetijd in de kerken van Europa!

Leestip voor vandaag: Filippenzen 2:1-11 - Follow Him!