Ik denk dat de meesten wel weer eens een grappig verhaal zouden willen horen uit huize Gaasenbeek. Maar het is hier een beetje slappe boel. Een voor een gaan de gezinsleden door de cyclus van zakdoeken, koorts en wc bezoek voor niet nader te noemen redenen.

Het enige wat ik kan verzinnen om de situatie te relativeren is humor. Maar om een of andere reden vallen mijn grapjes niet zo goed bij humeurige vrouwen.

Er zijn momenten dat ik jaloers ben op de cavia’s. Die gasten kunnen nooit iets verkeerd doen! Onder alle onredelijke omstandigheden blijven zij wel schattig. Geen silent treatment of cold shoulder voor de schuifelende toupetjes. :-)

Anyway, gisteren gemediteerd op het verhaal van de verloren zoon. Als niemand de Vader kent, zijn er globaal twee groepen mensen. De eerste groep is als de oudste zoon: braaf gelovig, maar totaal niet gelukkig (thuis in de kerk, hard aan het werk).

De tweede groep ziet zo’n leven helemaal niet zitten en is haar geluk aan het beproeven met alles wat de wereld te bieden heeft. Party zonder limits. Maar als er crisis komt, blijkt het lege lol en slaat de angst toe.

Als het evangelie gepreekt wordt in zo’n situatie, dan wordt als eerste weer bekend hoe goed de Vader is! Iedereen komt thuis, maar verrassend genoeg is de tweede groep enthousiast. Degenen die al thuis waren vinden het allemaal maar lastig. Zij meenden dat zij het feest al leefden.

Erg wrang dat er een ander, écht feest bestaat. En dat de tweede groep, die ‘hun feestje’ maar niks vond, daar al eerder zijn.

Als het ware evangelie doorbreekt, zullen dit de tekenen zijn. Zo’n leuke gedachte dat de tweede groep er blij mee is? :-)

Tot morgen!