Wanneer je het Evangelie van Gods liefde en Zijn genade hebt leren kennen, verandert je leven volkomen. Veel mensen om ons heen in de gemeente kunnen daarover vertellen. Door het volbrachte werk van Jezus, zijn leven en overvloed rechtmatig ons deel geworden. 

Wie echter denkt dat een gelovige daarmee gevrijwaard is van pijn en verdriet, heeft het mis. Wanneer we hier op aarde geconfronteerd worden met ziekte, gemis en zelfs dood, zijn deze gevoelens bijzonder reëel.  

David, die al in de tijd van het Oude Verbond Gods genade goed kende, leert ons hoe we hierover eerlijk kunnen zijn. Zijn woorden helpen mij, wanneer ik dingen zie die niet horen bij het Leven dat Jezus ons heeft gegeven. In Psalm 142 zegt hij: 

Ik roep luid uit tot God
met luide stem smeek ik Hem om genade
Ik werp al mijn klachten voor Hem neer
En spel mijn problemen in detail voor Hem uit
(vs. 1,2 MSG)

David aarzelt niet om God precies te laten weten waarover hij verdriet heeft. Hij vertelt over zijn nood, mensen die het op hem gemunt hebben en - misschien wel het belangrijkste - hoe alleen hij zich voelt in de omstandigheden.

Schuurt het soms, wanneer je geconfronteerd wordt met problemen en verdriet - zelfs in de gemeente? Verklaarbaar, want onze Vader wilde die ook niet voor ons. Echter: het samen delen van pijn en gebrokenheid helpt ons op de weg uit deze beklemming: 

Leid mij uit deze gevangenis
Zodat ik u kan prijzen
Uw kinderen vormen een kring om mij heen
En U overlaadt mij met stromen van zegen
(vs. 7 MSG)

Vandaag proclameren we samen het Leven en staan als één lichaam om iedereen heen, die zich gevangen voelt in verlies of pijn. God zelf is onze schuilplaats!

Luister vandaag naar ‘Desert Song’ (Hillsong Music): https://youtu.be/4WYK6TxWX7s