Tijdens de zomerstop lees je tot 16 augustus een selectie van eerder verschenen Everydays. Dit is er een van pastor Paul van Laar.

Ik had een dingetje met mijn Annemarie… een behoorlijk fors dingetje. Je zou denken dat we ruzie hadden, maar dat was ’t niet. Nee, wij beleefden een intensieve uitwisseling van standpunten…

Zoals dat zo vaak gaat, bleef het ook deze keer niet bij standpunten, meningen over en weer: ik merkte aan mijn binnenkant een “haakje”. Lang geleden (maar o, wat was de herinnering nog levendig) had zij iets gezegd, iets gedaan wat mij niet geholpen had. Precies dát was het, wat mij nu opnieuw, misschien nog wel rauwer dan lang geleden, bezighield.

Stel je mij voor met een gezicht als een oorwurm, ballonnetje erboven met de gedachte: “zie je wel… daar heb je ’t weer… nou doet ze ’t weer…” Allemaal heel behulpzame, heel terechte gedachten dus…

Ergens diep in mijn hoofd klonk ook een stemmetje: “focus… foooooocuuuus!!!!” Wat had ik daar eerder voor moois over geschreven?

Wanneer we worden lastig gevallen door gevoelens, gedachten die niet behulpzaam zijn, mogen we de bron van die “ballonnetjes” tot de orde roepen. We mogen voor alles ons hart bewaken. God zou die opdracht niet geven (Spreuken 4:23) als dat niet zou kunnen.

Het kán dus: je hart (je gedachten en gevoelens) beschermen, in toom houden, niet alleen voor wat van buiten naar binnen komt (waar kijk ik naar? waar luister ik naar?), maar ook over dat wat ineens uit onze herinnering, onze ervaring naar binnen springt.

Het helpt je, wanneer je je hart tot de orde roept: je hart is immers de bron van je leven, zegt de schrijver. Je put fris water uit deze bron, wanneer je je hart in lijn brengt met wat geestelijk waar is. Jij rechtvaardig. Die ander: rechtvaardig. Geen oordeel, voor wie in Jezus is. Jouw littekens: genezen in Hem. Zijn liefde, die overwint. Altijd.