Soms moet je nog iets dieper gaan, iets langer kauwen om een woord écht te begrijpen. Ik neem het thema van de afgelopen dagen nog even tussen de tanden: camouflage eraf, zien wie God ziet dat jij bent en dat ook (met Hem) belijden. Dat werkt naar Hem toe - maar ook ‘onder mensen’. 

Pastor Prince zette het zwaar aan: “Hypocrisie helpt je niet om jezelf geliefd te weten: immers, wanneer jouw masker door anderen wordt gewaardeerd, waarderen ze nog steeds jou niet zoals je bent”

Zoals dat gaat, deelde ik mijn belevenissen (lees de vorige Everydays) aan tafel. Eén van de jongere leden van het gezin pakte ‘m direct op: “tsja, als je niet jezelf bent en je wordt zó geaccepteerd door anderen, dan versterkt dat je maskergedrag. Ze vinden je blijkbaar leuk om wie je niet bent. Ga je nog meer niet-jezelf zijn!” Soms is de waarheid zó simpel. 

Vervelend, maar juist in religieuze kringen kunnen mensen er wat van: religie schrijft namelijk voor hoe je je dient te gedragen, hoe je dient te spreken en - in het slechtste geval - hoe je je mag voelen. De relatie met een God die zegt: “Het gaat mij om jou!” maakt alles anders. Als het ergens kan, is het in Zijn nabijheid, waar genade heerst, waar iedereen uit genade leeft. Er is dus genade voor mijn onhandigheid, mijn missers. En, wees gerust: er is óók genade voor onze ‘maskerades’. 

De rust in mijn denken neemt toe, wanneer ik niet meer hoeft te verzinnen hoe ik me voor moet doen. Fijn, dat die verandering niet komt door wat wij vanuit onszelf produceren, maar alleen door Zijn liefdevol bedienen van ons hart en onze gedachten. 

Mooie dag!