Vroeger was dat een speciaal clubje van de politie, die werden ingezet als er geknokt moest worden.

Tegenwoordig hoort mijn moeder er ook bij. We zijn samen twee dagen -en dus een nachtje ertussen- op pad. Terwijl zij al ligt te slapen hoor ik haar telefoon om de haverklap trillen. Hij staat op stil, maar je zult weten dat-ie er is. En mams heeft meer 'vrienden' dan ik!

Maar ik hoor er natuurlijk ook bij. Ik tik mijn Everyday in op mijn mobiel en daarna ff mailen. Vroeger nam je tandenborstel, schoon ondergoed mee als je buiten de deur sliep. Nu staat het oplaadsnoer voor de mobiel in de top 2. Belangrijker dan...? ;-)

Bij elke meeting en bij elk etentje liggen er stapels mobieltjes op tafel. Amber -8 jaar- vraagt zich af of 8 jaar geen mooie leeftijd is voor een eigen smartphone.

papa heeft iphone 4 met suffe spelletjes mama 6 met coole spelletjes, dus ontstaat er regelmatig toch nog een knokpartij. Cody en ik zijn de mobiele eenheid. Onze kinderen de orde-verstoorders.

Waarom hebben mensen in arme landen soms wel beltegoed, maar geen eten? 

Waar komt het 'succes' vandaan? 

Zou het verlangen in de mens naar verbondenheid met en door de Heilige Geest -en alle charismatische uitingen- wellicht de oorzaak zijn?

Ik wil daar meer afhankelijk van zijn en meer van verwachten dan van mijn telefoon! Maar zolang er een online bijbel op staat, is het bezit ervan natuurlijk wel gerechtvaardigd?! ;-)

Tot morgen!