Je kunt mij qua eten heel gelukkig maken, als ik niet vooraf één soort hoef te kiezen. Als er keuze is, kan ik op dat moment kijken waar ik trek in heb. Leve het buffet!

Je kunt het ook te bont maken. Gisteren hadden wij een volle tafel met brood, beleg en vislekkernijen. Onze meiden zijn gek op hartig en hadden zelfs hun eigen vissoort gekozen.

Toen zei één van hen terwijl ze de tafel rondkeek ineens: “Even kijken wat ik wil. Mmmhm. Mijn mond stemt voor pizza!” “Ja!”, zei de ander, “daar heb ik ook trek in.” Waarschijnlijk hebben ze het niet van een vreemde. Toen ik op mezelf ging wonen, at ik als ontbijt Chinees met puddingbroodjes. :-)

Geestelijk gezien kun je teveel bezig zijn met: Waar heb ik nu behoefte aan? Je kunt daarin doorschieten naar een onhandige plek. Ik heb zelf aardig leren preken. Als ik dan verwacht dat bijvoorbeeld beginnende sprekers me op mijn level van mijn stoel blazen, dan is dat naïef.

Ik kan beter niet voortdurend wegen of zoeken waar het mij helpt of aanspreekt. Beter ontspannen en rustig ‘meekijken’. En als ik meekijk in licht wat die ander ziet, zie ik daarin meestal ineens toch dingen voor mijzelf.

Psalm 36:9 Want bij U is de bron van het leven; in Uw licht zien wij het licht.

Mijn verwachting is niet van de spreker/spreekster, maar van de bron! Soms krijg ik een hele preek maar één openbarinkje. Maar als ik daar op mediteer, wordt het regelmatig alsnog een buffet. Ook waak ik voor mijn ongeduldige vlees: “Weet ik al, weet ik al.” Want weten is totaal iets anders dan fris geloven. Net zo’n verschil als eten zien of proeven…

Tot morgen!

EenVandaag werd dus uitgesteld naar zaterdag 28 maart. Dit keer echt definitief, zo werd beloofd. We zien wel! ;-) Dat is overigens precies het weekend voordat de uitzendingen beginnen, een goede zaak dus!