Het is zover. Ik kwalificeer nu écht als voorganger van Jong en Vrij. Ik heb er lang op moeten wachten, maar gisteren heb ik mijn proeve van bekwaamheid met succes afgelegd. Wat was die bijzondere verrichting? Ik heb de drie(!) bomen in onze achtertuin gesnoeid! 

Nadat onze senior pastor mij daarin letterlijk is voorgegaan (detailopnames van het boompje op facebook), vond mijn lieve Annemarie blijkbaar dat het tijd was ook mij deze bijzondere prestatie te laten leveren. 

Het trapje dat mij naar werkhoogte moest brengen was wankel, de aarde zacht, dus onder mijn bescheiden gewicht werd het snoeispektakel bijna in horizontale modus voortgezet. Gelukkig was daar Annemarie’s sterke rechterarm die mij omhoog hield. 

Foto’s van deze hachelijke operatie zijn niet gemaakt, dit tot mijn geruststelling. Wel stelde Annemarie blij vast dat ’t er stukken beter uitzag. Ze doelde, denk ik, op de boompjes. 

Het fysiek snoeien van de takken, ik kan er niets aan doen, brengt mijn gedachten altijd naar de bekende woorden van Jezus over ‘snijden’. Iedere rank aan mij die geen vrucht draagt, snijdt hij weg (Joh. 15:2). 

De Nederlandse vertaling van het Griekse ‘airo’ is niet helemaal gelukkig: de wijnranken (die destijds over de grond groeiden), werden door de wijnbouwer niet ‘weggesneden’ maar ‘opgetild’. Hij nam ze op, uit het zand en het stof, waar ze geen vrucht konden dragen en legde ze op een stuk steen. Zo konden de zonnestralen hun werk doen en de vruchten groeien. 

Zie je de liefdevolle hand van jouw Vader, die je opricht wanneer je stoffig bent en vrucht (in je persoonlijk leven, op je bediening) ver weg lijkt? Hij legt jou op Jezus, de Rots, zodat zijn warmte jouw hart verwarmt en vruchten als vanzelf groeien. 

Geen stunts met snoeischaar vandaag. Volop zon voor jou!

Enjoy the Son!