Gisterochtend vroeg ik de Heer om aanmoediging. Later op de dag kreeg ik dit in mijn mailbox:

Hi pastor Marcel,

Heb al een tijdje op mijn hart om je te bedanken.

Ik ben ontzettend blij met de dingen die je deelt via de Everyday. Daarbij ook, vreemd genoeg, dat Jezus aan jou juist door oververmoeidheid en het proces van rust nemen, laat zien hoe Hij zegent en groot wordt in zulke omstandigheden. En ondanks dat overbelasting niet van Jezus is, komt voor mij Jezus juist nu zo dichtbij Zijn gemeente. De gemeente ziet aan jou dat er echt nog wel eens dingen zullen zijn en dat we ook gewoon mens blijven, maar dat dat echt niet uitmaakt als we kijken naar waar Jezus ons neerzet in Zijn gemeente. ‘Roemen in onze zwakheden’ zoals je op het gemeenteweekend zei, wordt nu voorgeleefd, en daarbij zijn wij zo geliefd, omarmt en zo oké. 

Enfin, gek om dankbaar te zijn voor de tijd waar je doorheen gaat, als ik kijk naar hoe dit voor jou als mens kan voelen. Maar ontzettend logisch als ik kijk naar de gemeente en die kostbare mensen die dit in hun eigen leven dagelijks terug zien. Ik geloof dan ook echt dat de Heer dit uitwerkt tot een mega blessing voor iedereen en vind het helemaal niet gek dat het juist nu gebeurt.

Ik zegen je met een snel en volledig herstel en een hele kostbare tijd van rust samen met degene die Rust is. En dank de Heer (en jou;-) dat Hij juist nu door jou zo ontzettend dichtbij Zijn kinderen komt. (einde)

Jij ook bedankt! You made my day!

Ter geruststelling: ik heb liever dat mensen dankbaar zijn voor mijn situatie dan dat ze er bij gaan zitten huilen. ;-)

Tot morgen!