De afgelopen dagen leenden zich voor het ‘doen’ van de tuin. Nu is dat bij mij niet vanzelfsprekend, maar op lief verzoek van Annemarie toog ik met vriend Arnold aan het werk.

Ik woon op de Veluwe, een streek die haar naam aan de ‘vaalheid’ van het land dankt. Veel vrucht moet je van ons tuintje dan ook niet verwachten, ondanks verwoede pogingen om de moesplantjes van onze grootgrutter tot bloei te verleiden.

Arnold heeft er meer verstand van. Bij het planten van een paar rozenstruikjes leerde ik: voor het ontvangen van de nieuwe plantjes moet de grond losgemaakt worden. Bovendien heb je voldoende water nodig. 

Mij ben je kwijt op zo’n moment. Ik staar naar de roosjes en denk aan mensen die onze gemeente binnenkomen en het ‘zaad’ van het Woord voor het eerst ontvangen. Ik denk aan alle nieuwe gemeentes die we vanuit Jong en Vrij in heel Europa én daarbuiten zien ontstaan, waar nieuw geloof geplant wordt. 

De grond losmaken: harten bedienen, zodat mensen voelen dat ze welkom zijn, zodat het Woord in hun hart kan landen. Voldoende water: fris, levend water van het Woord van Genade moet erbij, wanneer we zaaien en planten!

Eén van de jonge voorgangers in Oost-Europa komt uit een landbouwfamilie. “Ja”, zei hij: “klopt, dit verhaal. Weet je, ik maakte weleens mee dat de ploeg in de eerste ronde stukliep op de harde grond.” Ahum: nog zo’n zin die me aan het denken zet. 

Is het daarom, dat Jezus ons aanraadt met Hem in het juk te wandelen? Hij weet waar geploegd mag worden, Hij trekt er doorheen wanneer ’t even lastig is, zonder schade aan de ploeg - of de bedienaar! 

Mooie dag!

Tip: ontvang meer zicht op hoe wij meebewegen met Jezus die het juk draagt in deze preek van ps. Joshua (ondertiteld): https://vimeo.com/142487883