Een groot deel van mijn leven heb ik geworsteld met anorexia. Ik ging kliniek in, kliniek uit. Ik volgde veel behandelingen. Dan ging het even goed en viel ik weer terug. Jarenlang zat ik een isolement en durfde niet alleen naar buiten. Mijn moeder was eigenlijk mijn enige houvast in het leven. 

Toen overleed mijn moeder plotseling in februari vorig jaar. Mijn leven was al niets, maar toen viel alles wat ik nog had weg. Op dat moment in het diepste punt van mijn leven ervaarde ik opeens een onverklaarbare kracht die mij droeg. Ik wist niet wat het was, maar het zorgde ervoor dat ik niet verder wegzakte. 

Niet lang daarna nodigde een collega mij uit voor een Ladies Night van Jong en Vrij Almelo. We kenden elkaar eigenlijk helemaal niet goed, maar zij had gehoord dat mijn moeder was overleden en besloot mij mee te nemen. Ik was niet christelijk en kende Jezus alleen van de kerstverhalen. Maar op die Ladies Night kwam datzelfde onverklaarbare gevoel weer terug. Het voelde zo vertrouwd en ik werd diep geraakt tijdens die avond. Opeens werd me duidelijk waar die kracht vandaan kwam – het was al die tijd Jezus geweest. Tijdens de Ladies Night heb ik mezelf aan Hem overgegeven. 

Sindsdien heb ik geen samenkomst van Jong en Vrij meer gemist. Ik ben thuis preken gaan luisteren en krijg er geen genoeg van. Ook heb ik me bij een connectgroep aangesloten en me laten dopen. Ik begon te begrijpen dat God mij onvoorwaardelijk lief had. Dwars door mijn eigen negatieve zelfbeeld heen.

De behandelaars van mijn anorexia zeiden: “Je moet er maar mee leren leven.” Maar in het afgelopen jaar zijn er zoveel patronen doorbroken en ben ik echt bevrijd uit die gevangenis. Ik kon het echt niet alleen, maar Jezus kon het wel. Hij heeft mij gered. Daar ben ik zo dankbaar voor.
 

Je las het verhaal van rianne