Ik kom uit een gezin van drie kinderen. Er was veel spanning. Mijn moeder was manisch-depressief en ik kon daar niet mee omgaan. Toen ik zestien was kreeg ik een vriendin en kwam ik in aanraking met nieuwe vrienden. Ik keerde God en de kerk de rug toe. Ik probeerde een keer drugs uit en dat bleek een uitvlucht voor al mijn wonden. Je voelt je goed, je hebt even geen problemen. Maar toen mijn relatie voorbij ging, stopte ik met drugs.

Toch kwam ik weer terug bij mijn ex, maar weer werkte het niet. Toen we na een jaar weer uit elkaar gingen ben ik helemaal ingestort. Door de drugs, de kapotte relatie, alle oude wonden. Uiteindelijk heb ik een zelfmoordpoging gedaan. Gelukkig mislukte dit! Ik krabbelde weer op en kreeg een onderhoudsmedicijn en alles ging eigenlijk best weer goed. 

Ik woonde inmiddels weer thuis. Op de snelweg had ik een keer een verkeersconfrontatie waarbij ik de politie heb gebeld. Drie dagen later werd mijn auto voor onze deur opgeblazen! Het merkteken van de auto lag demonstratief voor mijn deur, dus ik wist dat zij het hadden gedaan. Dit was zo'n klap! Ik zocht mijn oude vrienden op en ging weer drugs gebruiken.

In die periode ben ik mijn huidige vriendin tegengekomen. Ik deed veel pogingen om te stoppen met de drugs, en dat was bijna gelukt. Op mijn werk raakte ik in gesprek over de bijbel en Jezus. Gek genoeg liet me dat niet los en ik vertelde het aan mijn vriendin en samen gingen we een keer kijken bij Jong en Vrij Sliedrecht. En daar hoorde ik dat God van mij houdt. Ik was verbaasd, ik had zoveel rare dingen gedaan. Wie gaat van mij houden als hij dat allemaal weet? Dat kwam keihard binnen. Er volgde een lang traject om het écht aan te nemen. Maar al die tijd bleven we naar de kerk gaan. Daar heb ik geleerd om mezelf vergeven te voelen en Jezus’ liefde te accepteren. En dat te horen heb ik nodig, iedere zondag weer!

Ik moest veel dingen afsluiten. Ik heb mijn hele verhaal tot in detail verteld, en toch zei mijn vriend: weet je, ik houd niks minder van je. Zo zonder oordeel reageren, dat kunnen we niet zonder Jezus in ons leven. 

We zijn nog iedere dag aan het leren en dat kan zo fijn in de gemeente. Natuurlijk zijn er nog pijntjes uit het verleden, maar het is fijn dat je de rust mag hebben om daar mee bezig te zijn. En zonder oordeel. Die zelfveroordeling is weg. En die voeding heb ik nodig, iedere zondag weer!
 

Je las het verhaal van Maarten